Wednesday, May 16, 2007

"Θεσοπιάστες"

Μικρές, ασήμαντες αντικοινωνικές πράξεις; Ή «εξ όνυχος τον λέοντα»;
Την ημέρα της γενικής απεργίας (14/05/2007) κινούμενος πεζός στην περιοχή μου αντίκρισα το ίδιο αποκαρδιωτικό θέαμα σε δύο εκδόσεις.
Στην πρώτη περίπτωση ιδιοκτήτης ΙΧ αυτοκινήτου σκέφτηκε φεύγοντας το πρωί για τη δουλειά του: «Δεν γκαβατζώνω τη θέση parking, να τη βρω ήσυχα – ήσυχα όταν γυρίσω το απόγευμα και να μην ταλαιπωρούμαι σε αναζήτηση θέσεως (να μην έχω να περπατάω κιόλας, αν αφήσω το όχημα μακριά);» Και αμ έπος αμ έργον. Πλαστική καρέκλα στη θέση που άφησε πίσω του και αναχώρηση για τη δουλειά.

Πέρασα επανειλημμένως από το επίμαχο σημείο. Η θέση έμεινε κενή μέχρι αργά το απόγευμα, οπότε και την κατέλαβε ανενόχλητος ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας.
..................................................................................
Η δεύτερη περίπτωση είναι μια πιο σοφιστικέ και οργανωτικώς μελετημένη παραλλαγή της πρώτης.
Εδώ επιστρατεύτηκαν για τον ίδιο σκοπό τρεις αυτοσχέδιες κολώνες με σταθερή τσιμεντένια βάση, που τοποθετημένες σε απόσταση μεταξύ τους διεφύλαξαν ... το αυτονόητο δικαίωμα άλλου συμπολίτη μας στο parking κάτω από το διαμέρισμά του, χωρίς τους μπελάδες της αναζήτησης από τετράγωνο σε τετράγωνο και από γωνία σε γωνία.

Θα μου πείτε: «Δεν βαρέθηκες; Τα ίδια ή παρόμοια έγραψες και δύο posts πριν.» Ναι, αλλά εξακολουθούν να με εντυπωσιάζουν και να με ξαφνιάζουν δυσάρεστα (παρά τα πολλαπλά παραδείγματα) τρία σημεία:
(1) Το θράσος των συγκεκριμένων συμπολιτών μας, οι οποίοι ανερυθρίαστα ιδιοποιούνται δημόσιο χώρο. Δεν είναι οι μόνοι, βέβαια. Αλλά από τους ισχυρούς (ιδιοποιήσεις δασών, παραλιών κτλ.) μέχρι τους λιγότερο ισχυρούς ή και τους ανίσχυρους (ιδιοποίηση χώρου parking που προορίζεται για κοινή χρήση), το παράδειγμα συμπεριφοράς γενικεύεται και διαχέεται σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας.
(2) Η έλλειψη οποιωνδήποτε τύψεων. Κάνουν ό,τι κάνουν και συνεχίζουν ήσυχα την ημέρα τους, χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι ένα βήμα πέρα από το θράσος.
(3) Η συστολή ημών των υπολοίπων. Σημειώνω ότι κανείς δεν τόλμησε, για περισσότερες από 8 ώρες, να παραβιάσει τα όρια των «φέουδων» που αυτοσχέδια έστησαν οι δύο συμπολίτες μας. Μάθαμε να αποδεχόμαστε μοιρολατρικά την αυθαιρεσία και το θράσος των άλλων;

Τελικά, η αντικοινωνική συμπεριφορά έπαψε να αποτελεί απαξία στην Ελλάδα, η οποία (καθώς εικάζεται από πολλά παραδείγματα) δεν συγκροτείται πλέον σε σώμα προσώπων εν κοινωνία, αλλά αποτελεί απλό άθροισμα ιδιωτών έτοιμων να αλληλοσπαραχθούν κατά περίπτωση για την εξυπηρέτηση των αποκλινόντων ατομικών συμφερόντων τους. Θα μου πείτε, «από αυτά τα μικρά το συμπεραίνεις;» Υπάρχουν και τα μεγάλα, αλλά - όπως σοφά ειπώθηκε - «εξ όνυχος τον λέοντα», το λιοντάρι το κρίνεις ακόμα και από τα νύχια του...

Για τους πιο δύσπιστους (ή αθεράπευτα αισιόδοξους): Δείτε τον τρόπο με τον οποίο συμπλέκονται και διαπληκτίζονται δύο οδηγοί «δι’ ασήμαντον αφορμήν», όχι μόνον σε περίπτωση που προκύψει ατύχημα και υλικές ζημιές αλλά και για μια στραβοτιμονιά χωρίς συνέπειες.

Ίσως να υπερβάλλω. Αλλά αυτή την ώρα και άλλο παράδειγμα έρχεται να ενισχύσει την θεωρία μου ότι η αποφυγή, η αποστροφή και εν τέλει η περιθωριοποίηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν περιλαμβάνονται πλέον στην «διδακτέα ύλη» της ελληνικής κοινωνίας: Ένας τετράτροχος καβαλάρης επιδεικνύει τον εγωισμό του μαρσάροντας εκκωφαντικά έξω από τα παράθυρά μας, βασανίζοντας σαδιστικά ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο...

11 comments:

ion said...

Οδηγικά είμαστε ακόμη πρωτόγονοι. Μιλάμε για Νεάντερταλ της ασφάλτου!

υγ. ωραίος ο "Sobrero"

Univers said...

Η ομορφιά του σύμπαντος!

Univers said...

04:45; Ξενύχτια για εξετάσεις;

squarelogic said...

και μενα θα μου προκαλουσε καταπληξη η μη καταληψη της θεσης για 10 ωρες απο αλλους ταλαιπωρουμενους οδηγους,αν δεν υπηρχε ο κινδυνος του χαραγματος...

καθενας σωφρων δε μπορει παρα να σκεφτει οτι αφου ο καταληψιας ειναι τοσο θρασυς ωστε να κανει ανερυθριαστα καταληψη δημοσιου χωρου,δε θα το σκεφτει 2η φορα προτου "διακοσμησει"το αυτοκινητο οποιου αμφισβητησει την κυριαρχία του.

Κι ετσι η αυθαιρεσια θριαμβευει.
Προσωπικα ειμαι υπερ του δημοσιου "κραξιματος",δηλ.οποτε δει κανεις τον εν λογω τυπο να τον ξεμπροστιαζει στεντορεια φωνη..Ακομα καλυτερα,η διακοσμηση του δικου του αυτοκινητου,ειτε με αυτοκολλητα ειτε με σπρευ,ωστε να το σκεφτει καλυτερα στο μελλον...
Σε μια "κοινωνια-αθροισμα ιδιωτων",μονο η ιδιωτικη αντιδραση μπορει να φερει αποτελεσμα.

Univers said...

Πιστεύω ότι ο θρασύς του παραδείγματος θα δίσταζε να το κάνει (εννοώ το χαράκωμα) γιατί εύκολα εντοπίζεται ποιο είναι το όχημά του (αυτό που τελικά πάρκαρε στη θέση του "θεσοπιάστη" αργά το απόγευμα) και μπορεί έτσι κάλλιστα να υποστεί το ... οφθαλμόν αντί οφθαλμού.

Αλλά τι τα θέλεις, έτσι γινόμαστε ζούγκλα.

Η θορυβώδης δυναμική καταγγελία είναι αποτελεσματική, συμφωνώ και εγώ. Δες και το αυτοκόλλητο από τη Θεσσαλονίκη!

Univers said...

Πιστεύω ότι ο κοινωνικός άνθρωπος αποφεύγει ως εκ φύσεως τις συγκρούσεις, με τίμημα να ανοίγει συχνά δρόμο στους θρασείς.

ion said...

@ univers
Εξεταστική σ' ένα μηνα περίπου. Απλά, τέτοιες ώρες είναι που βγαίνω για...blog βόλτες

squarelogic said...

...αρα εγω τεινω να γινω ακοινωνητος...

το αυτοκολλητο το ειχα δει και το προτιμω σε πιο χαρντκορ εκδοση!
λεω να παραγγειλω μπολικα!

αρχιζω και ρεπω προς τον ακτιβισμο επικινδυνα

Patsman said...

Παρεμπιπτόντως, έχω κι εγώ στην κατοχή μου τα αυτοκόλλητα "Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω". Και το σημαντικό είναι ποιος μου τα έδωσε: ένας καθηγητής μου!
Μακάρι όλοι οι καθηγητές και δάσκαλοι να ήταν τέτοιοι και να προωθούσαν τέτοιες ιδέες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) said...

Η ιστορία με τη καρέκλα μου θυμίζει ένα ΠΑΠΑΡΑ απέναντι από το σπίτι των γονιών μου οπού βάζει ένα κόνο για να μην χάσει τη θέση και περπατήσει 100 μέτρα.

ΆΠειρες φορές έχω πει στον εαυτό μου "Πάρε τον κωλόκόνο και πετάξε τον στα σκουπίδια".

Δυστυχώς πάντα κολώνω :(

Univers said...

Αυτό είναι το ζήτημα: ότι απέναντι σε τέτοιο θράσσος συχνά κολώνεις...

Για τους περισσότερους όμως η απουσία οποιασδήποτε αντιδράσεως οφείλεται στο ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές τις θεωρούν τελείως φυσιολογικές, αφού και οι ίδιοι ζουν, κινούνται και πράττουν με τέτοιο τρόπο.