"Περί καθορισμού των όρων και των προϋποθέσεων ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών γυμναστηρίων ή ιδιωτικών σχολών εκμάθησης αθλημάτων."
ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 219
ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 219
ΦΕΚ Τεύχος Α', Αριθμός Φύλλου 221, 13 Οκτωβρίου 2006
Καθώς για χρόνια... ιδρώνω σε αίθουσες γυμναστηρίων ανά την ελληνική επικράτεια, τα της παροχής επαγγελματικών υπηρεσιών στον τομέα, με την μορφή λειτουργίας ιδιωτικών γυμναστηρίων, με ενδιαφέρουν και με απασχολούν.
Είναι αλήθεια ότι κάποτε (εκεί γύρω στα '85-'90) το γενικότερο ενδιαφέρον για την γυμναστική με αντιστάσεις ήταν θερμότερο. Σήμερα τα αμιγή "σιδεράδικα" χάθηκαν ή μετασχηματίσθηκαν σε πολυχρηστικούς χώρους, όπου παρέχεται εκτός από τα βάρη και η δυνατότητα διαφόρων άλλων τύπων γυμναστικής, από aerobic μέχρι χορό, yoga και πολεμικές τέχνες. Και με αυτή όμως την πολυμορφία (και μάλλον εξαιτίας αυτής), οι χώροι παραμένουν δημοφιλείς.
Τι λέει λοιπόν ο προεδρικός φετφάς, συνυπογραφόμενος από τρεις υπουργούς (Περιβάλλονος/Χωροταξίας/Δημοσίων Έργων, Υγείας/Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού); Πολλά και διάφορα, αλλά ένα με ενοχλεί, καθ' ότι άρχισε να εφσρμόζεται στην πράξη από τον Σεπτέμβριο του 2007:
"Τα Γυμναστήρια λειτουργούν καθημερινά από 6.00 έως 24.00 και το Σάββατο από 6.00 έως 20.00, ενώ την Κυριακή παραμένουν κλειστά."
Ήτοι: Κυριακή κοντή γιορτή. Αναπαυθείτε εν ειρήνη. Με το ζόρι. Με κρατική απόφαση. Ας το πούμε... ριζοσπαστικό προστατευτισμό.
Δεν φαντάζομαι να έχει υπάρξει προηγούμενο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή στις ΗΠΑ όπου (μάλιστα διά προεδρικού διατάγματος...) τα γυμναστήρια - χώροι όπου κανείς επενδύει ελεύθερο χρόνο, χρόνο που κατ' εξοχήν διαθέτει στο τέλος της εβδομάδας - παραμένουν κλειστά την Κυριακή. Με ποια λογική; Προφανώς, οι νομοθέτες υπουργοί δεν ηγέρθησαν μίαν ωραίαν πρωΐαν εκ της θαλπωρής της συζυγικής των κλίνης και ανεφώνησαν εν αγαστή συμπνοία "τέρμα τα ψέμματα, θα βάλουμε λουκέτο στα γυμναστήρια την Κυριακή". Συνηθέστατα, οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται μετά από παρότρυνση και παραστάσεις, από εκείνους που θα είχαν κάθε συμφέρον από μια τέτοια απόφαση. Ποιοι όμως είναι αυτοί;
Όχι βέβαια οι γυμναζόμενοι - μέλη. Γνωρίζω πολλούς που δεν έχουν την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου στην διάρκεια της εβδομάδας και περιμένουν το Σαββατοκύριακο για να "ξεσκουριάσουν". Γι' αυτούς, οι δύο προπονήσεις εβδομαδιαίως γίνονται αυτομάτως μία, χάρις στον ελληνικό νομοθετικό οργασμό.
Στην πιο λογική εικασία οδηγεί μια σειρά σκέψεων και μία ανακοίνωση που είδα αναρτημένη σε γυμναστήρια: Ο Σ.Ι.Γ.Α. (Σύλλογος Ιδιοκτητών Γυμναστηρίων Αττικής) προτρέπει τα μέλη του σε εφαρμογή του προβλεπόμενου από τον νόμο ωραρίου, και ιδιαίτερα στο θέμα που αφορά την μη λειτουργία τους κατά την Κυριακή (όσοι ασχολούνται με τον χώρο ξέρουν πολύ καλά ότι το ωράριο που προβλέπεται για τις υπόλοιπες ημέρες ούτως ή άλλως δεν είναι υποχρεωτικό και εφαρμόζεται στην πλήρη του έκταση μόνον από μεγάλες αλυσίδες).
Υποψιάζομαι ότι η απόφαση περί του ωραρίου ελήφθη μετά από παραστάσεις των συλλόγων ιδιοκτητών γυμναστηρίων. Είναι γνωστό ότι στον χώρο σοβεί εδώ και χρόνια μεγάλος ανταγωνισμός και επιχειρείται από πολλούς ιδιοκτήτες προσπάθεια μειώσεως του λειτουργικού κόστους της επιχείρησής τους. Τα Σάββατα και τις Κυριακές συνήθως το "μαγαζί" το κρατούνε γυμναστές που πληρώνονται με την ημέρα. Κάθε περιορισμός τέτοιων εξόδων (και αυτών που προέρχονται από την λειτουργία κλιματισμού, θερμοσιφώνων, sauna κτλ.) είναι ευπρόσδεκτος. Τα έσοδα, εξάλλου, προέρχονται κυρίως από συνδρομές πελατών και όχι από πληρωμές ανά προπόνηση. Οπότε, σε πρώτη ανάγνωση, ουδέν πρόβλημα για τους ιδιοκτήτες από μια τέτοια ρύθμιση, μόνον πλεονεκτήματα.
Είναι αλήθεια ότι μεγάλα γυμναστήρια (συχνά αλυσίδες) προσέφεραν 24ωρη υπηρεσία 7 ημέρες την εβδομάδα (αργιών συμπεριλαμβανομένων) με εξαιρετικά ανταγωνιστικές, ως προς μικρές επιχειρήσεις, τιμές. Ίσως ο νόμος να σκόπευε στην (κακώς εννοούμενη) "προστασία" αυτών των μικρών επιχειρήσεων. Όμως: (1) Οι περισσότεροι στην πιάτσα γνωρίζουν ότι πολλά γυμναστήρια ανοίγουν και κλείνουν εν ριπή οφθαλμού, αφήνοντας σύξυλους τους πελάτες τους που προσδοκούσαν καλύτερες υπηρεσίες σε χαμηλότερες τιμές και τελικά χάνουν τα χρήματά τους. (2) Μεγάλα γυμναστήρια δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετήσουν τους πάντες, αφού πολλοί γυμναζόμενοι υπολογίζουν και τον χρόνο μετάβασης και επιστροφής και προτιμούν, γι' αυτό τον λόγο, συνοικιακά γυμναστήρια. (3) Τα μεγάλα γυμναστήρια είναι συχνά συμφορημένα, οπότε τα περί ευρύτερου ωραρίου και καλύτερων τιμών απέβαιναν... δώρον άδωρον.
Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, ο ανταγωνισμός λειτουργούσε - έστω και με ορισμένα παρατράγουδα - με την προτέρα κατάσταση. Λίγο - πολύ, ο πελάτης (μετά από ενδεχομένως 2-3 αποτυχημένες επιλογές) μάθαινε τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής και τα στάθμιζε. Το μόνον που θα έπρεπε να προσπαθήσει ο νομοθέτης ήταν να εξασφαλιστεί (ει δυνατόν) ότι ο πελάτης με συνδρομή θα έπαιρνε τα χρήματά του πίσω αν έκλεινε το γυμναστήριο.
Αντ' αυτού, το κράτος ήρθε να βάλει τα γυμναστήρια στην προκρούστεια κλίνη του προστατευτισμού. Μια δραστηριότητα, της οποίας η άσκηση νοείται και ευνοείται κατά τον ελεύθερο χρόνο, απαγορεύεται στο εξής διά νόμου τις Κυριακές. Μάλιστα! Και να θες ως ιδιοκτήτης να ανταγωνιστείς τους άλλους, προσφέροντας καλύτερο ωράριο, δεν μπορείς, σου απαγορεύεται πλέον. Ακόμη και αν είσαι γυμναστής και διατίθεσαι ο ίδιος να κρατήσεις το γυμναστήριο ανοικτό τις Κυριακές. Ακόμη και αν προτιμάς να το κρατάς ανοικτό "δίνοντας ψωμί" και σε κανένα υποαπασχολούμενο πτυχιούχο της γυμναστικής ακαδημίας (από αυτούς που γέμισε ο τόπος, όπως και από τόσους άλλους σπουδαγμένους άνεργους). Όχι, όχι, όχι.
Ο Έλληνας ζητάει από το κράτος προστασία: προστασία ως υπάλληλος, προστασία και ως ελεύθερος επαγγελματίας. Προστασία από το ενδεχόμενο της απαξίωσης του προϊόντος του, προστασία έναντι της "εντατικοποίησης", της πιθανότητας να αναγκασθεί να μοχθήσει περισσότερο για να γίνει ή να μείνει ανταγωνιστικός. Προστασία και στον επιχειρηματικό χώρο (χώρο εξ ορισμού και κατ΄εξοχήν ανταγωνιστικό): αν θες την ησυχία σου, εδώ, πρέπει να εξασφαλίσεις ότι οι ανταγωνιστές σου δεν θα κάνουν πιο ανταγωνιστική την παραγωγή τους, δεν διατίθενται να την "εντατικοποιήσουν". Η λύση, κατά περίπτωση: υπουργικοί φετφάδες προστατευτισμού ή καρτέλ ιδιωτικής υπόγειας "συνεννόησης".
Μπορεί κατά καιρούς να αυταπατόμασθε με φληναφήματα (άλλοτε) περί "ισχυρής" και (νυν) περί "ανθεκτικής" οικονομίας, αλλά η πραγματικότητα είναι ζοφερή και αμείλικτη: Η ανταγωνιστικότητα της χώρας βυθίζεται με την "αποφασιστικότητα" ενός... Τιτανικού και χωρίς καμία διάθεση να αναπαράγει τις δικές μας ψευδαισθήσεις. Είναι άραγε δυσερμήνευτο και απορίας άξιον ή αναμενόμενο και προδιαγεγραμμένο;
Υ.Γ.(1): Οι παρενέργειες της εφαρμογής του παραλογισμού είναι ήδη ορατές. Με την ίδια συνδρομή ο πελάτης απολαμβάνει λιγότερες υπηρεσίες (δεν πιστεύω να φανταστήκατε ότι επειδή μειώθηκε το κόστος θα μειωθούν και οι τιμές!) και η δυσχέρεια ευρέσεως εργασίας μεταξύ των νέων πτυχιούχων γυμναστών αυξήθηκε. Τέλος, ακούστηκε ότι ορισμένα μεγάλα γυμναστήρια εξασφάλισαν εξαίρεση από την απαγόρευση και θα λειτουργούν συνεχώς, ως παρέχοντα και άλλες υπηρεσίες πλην γυμναστικής. Τελικά, το μέτρο μπορεί να γυρίσει μπούμερανκ σε αυτούς που θεώρησαν ότι θα "προστατευθούν" έναντι του ανταγωνισμού...
Υ.Γ.(1): Οι παρενέργειες της εφαρμογής του παραλογισμού είναι ήδη ορατές. Με την ίδια συνδρομή ο πελάτης απολαμβάνει λιγότερες υπηρεσίες (δεν πιστεύω να φανταστήκατε ότι επειδή μειώθηκε το κόστος θα μειωθούν και οι τιμές!) και η δυσχέρεια ευρέσεως εργασίας μεταξύ των νέων πτυχιούχων γυμναστών αυξήθηκε. Τέλος, ακούστηκε ότι ορισμένα μεγάλα γυμναστήρια εξασφάλισαν εξαίρεση από την απαγόρευση και θα λειτουργούν συνεχώς, ως παρέχοντα και άλλες υπηρεσίες πλην γυμναστικής. Τελικά, το μέτρο μπορεί να γυρίσει μπούμερανκ σε αυτούς που θεώρησαν ότι θα "προστατευθούν" έναντι του ανταγωνισμού...
Υ.Γ.(2): Κάποιοι (προνομιούχοι) εξασφάλισαν κλειδιά και ανοίγουν μερικά γυμναστήρια και τις Κυριακές, δι' ολίγους και εκλεκτούς. Προπονούνται με κλειστά φώτα για να μην προκαλέσουν καταγγελίες! Η γυμναστική στην παρανομία...
