Όχι πάλι Θεέ μου

Περισσότερο και από το αν η Εθνική Ελλάδος θα μπορέσει στοιχειωδώς να υπερασπιστεί το προ 4 ετών κατόρθωμά της...

Πιο πολύ και από το αν οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιρόφιλοι θα ξαναμιλήσουν για μας...

Περισσότερο ακόμα και από το εάν θα ξαναζήσουμε βραδυές ποδοσφαιρικού και εθνικού ενθουσιασμού σαν αυτές του 2004...

Πάνω απ' όλα αυτά, το φετινό καλοκαίρι μού το σκιάζει μια αγωνία που 'γινε εφιάλτης: Μην υποστώ και πάλι τον από μικροφώνου λεκτικό χουλιγκανισμό των Χελάκη - Βερνίκου ή επίδοξων μιμητών τους, μην λουστώ ξανά την φθηνή φιλολογία περί "πειρατών", μην ξανακούσω εκφωνητές ωρυόμενους σε έξαλλη κατάσταση να μας αποκαλούν "αδέρφια" τους, μην υποχρεωθώ να ανεχθώ να επαναλαμβάνεται ανερυθρίαστα η κοινότοπη και κακόγουστη χυδαιότητα "σήκωσέ το το τιμημένο".

Δεν θέλω να ξαναδώ τη χώρα μου να βγάζει τα συλλογικά της απωθημένα στο γήπεδο, να μετατρέπεται σε Λατινική Αμερική. Ζητάω πολλά;

Σημ.: Ήδη οι σχετικές ανασκοπήσεις της ΝΕΤ αναβιώνουν τον εφιάλτη...

Σας παρακαλούμε, ελάτε να συζητήσουμε

Πρώτη είδηση σε όλα τα δελτία, καυτές ανταποκρίσεις από τα Σκόπια, αναλυτική κάλυψη των γεγονότων, σχόλια, εμβριθείς αναλύσεις και έκφραση ελπίδων η κάλπη να βγάλει σώφρον κυβερνητικό σχήμα που θα υποστείλει την σημαία του αλυτρωτισμού και θα δεχθεί να συνδιαλαγεί με την χώρα μας για το θέμα του ονόματος.

Και δος του και ξαναδός του ο Γκρουέφσκι να κορδώνεται και να το παίζει άκαμπτος και πατριώτης.

Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος, σχεδόν σύμπας, διαγωνίζεται στην έκφραση ανησυχίας για τις εξελίξεις στην FYROM και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα εκεί κατά την διάρκεια των εκλογών. Μερικοί φθάνουν να δηλώνουν και εγγυητές (!) της εδαφικής ακεραιότητας της γείτονος, κι ας είναι η γείτων που με συστηματική προπαγάνδα αλλά και δηλώσεις επισήμων της αμφισβητεί έμπρακτα τη δική μας, βαφτίζοντας αλύτρωτη πρωτεύουσά της την Θεσσαλονίκη.

Αυτό είναι το σκηνικό που κυριαρχεί τις τελευταίες μέρες στην ειδησεογραφία της Ελλάδας και μόνον ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα άλλαζε την σειρά ιεράρχησης των γεγονότων στα δελτία.

Αλήθεια, με τίποτε άλλο σημαντικότερο δεν έχουμε να ασχοληθούμε; Εμείς θα παρακαλάμε για συνεννόηση;

Σύλλογος περιβάλλοντος και ανέργων

Υπό το κράτος νέας απειλής για κατάρρευση του συστήματος παραγωγής και διανομής ρεύματος βρίσκεται η Ελλάδα. Ο λόγος είναι η από 20ημέρου διακοπή μεταφοράς λιγνίτη στον ατμοηλεκτρικό σταθμό Αγ. Δημητρίου Κοζάνης, λόγω καταλήψεως των ταινιοδρόμων από κατοίκους παρακειμένων κοινοτήτων. Οι διαμαρτυρόμενοι φέρονται οργανωμένοι σε συλλόγους υπό διάφορους τίτλους, μεταξύ των οποίων "σύλλογος περιβάλλοντος και ανέργων", ή "σύλλογος για την καταπολέμηση της ανεργίας και ανάπτυξη της περιοχής".

Στα αιτήματα των κατοίκων περιλαμβάνεται αφ' ενός η προστασία του περιβάλλοντος (με λήψη μέτρων από μέρους της ΔΕΗ για ελάττωση της παραγόμενης από τα εργοστάσιά της τέφρας, αλλά και της σκόνης που παράγεται κατά την διαδικασία μεταφοράς του λιγνίτη προς αυτά, από τα σημεία εξόρυξης) και αφ' ετέρου - ως είδος αντισταθμιστικού οφέλους για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος - ο διορισμός κατοίκων της περιοχής στην ΔΕΗ.

Μοιάζουν μήπως συγκρουόμενες μεταξύ τους οι ιδρυτικές προθέσεις συλλόγων; Πώς είναι δυνατόν να αντιστρατεύονται την ανεργία και παράλληλα την εταιρεία που τους δίνει (και αξιώνουν να τους δίνει περισσότερη στο μέλλον) δουλειά; Ίσως η επιφανειακή αντίφαση να αίρεται αν θεωρήσει κανείς ότι οι κάτοικοι της περιοχής (και κάθε περιοχής) έχουν δικαίωμα σε μία ανάπτυξη που σέβεται και διασώζει το περιβάλλον.

Η ΔΕΗ φαίνεται εν μέρει να έχει αναποκριθεί στα αιτήματα των κατοίκων: μέρος των προγραμματιζόμενων προσλήψεων θα γίνει κατά προτεραιότητα από κατοίκους της περιοχής, ενώ διάφορες μέθοδοι αναστροφής των μηχανισμών μολύνσεως που περιγράφηκαν προηγουμένως εφαρμόζονται ή δοκιμάζονται. Νέες σύγχρονες μονάδες σχεδιάζονται που θα αντικαταστήσουν παλαιές και ρυπογόνες. Εν τέλει, όμως, όλα (δυστυχώς) είναι και ζήτημα χρημάτων, επενδύσεων, οικονομικής ευρωστίας.

Κατανοώ τους κατοίκους (αν και δεν είμαι σε θέση να αντιληφθώ το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος, δηλ. ποιο μέρος αυτού είναι τεκμηριωμένο επιστημονικά και ποιο δημιουργείται σε ψυχολογικό επίπεδο από την διαρκή αίσθηση απειλής της υγείας, που αναπαράγουν οι πάσης φύσεως σύγχρονοι οικολογίζοντες). Αλλά μπορεί ο καθένας από εμάς - βασιζόμενος σε λιγότερο ή περισσότερο τεκμηριωμένες αιτιάσεις - να εκβιάζει το κοινωνικό σύνολο παρεμποδίζοντας την λειτουργία του κράτους σε διάφορες πτυχές της; Νομιμοποιούνται οι κάτοικοι της περί τα ατμοηλεκτρικά εργοστάσια περιοχής, με καταλήψεις ταινιοδρόμων (και όχι οι εργαζόμενοι με αποχή από την εργασία τους, πράγμα καθ' όλα νομότυπο) να σταματούν την λειτουργία τους; Είναι λογικό οι αγρότες ή οι οδηγοί φορτηγών να καταλαμβάνουν τις εθνικές οδούς όποτε νομίζουν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους; Μπορούν οι κάτοικοι μιας περιοχής να αρνούνται το δικαίωμα στην κρατική διοίκηση να διοικήσει, εμποδίζοντας την δημιουργία ΧΥΤΑ εκεί όπου έχει αποφασιστεί (όπως πρόσφατα στην Λευκίμη της Κέρκυρας, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα), την χάραξη δρόμων ή την κατασκευή εργοστασίων;

Πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας και το γεγονός ότι η οικολογία είναι ακριβό "σπορ": εν τέλει η μείωση (ή έστω η συγκράτηση) εκπομπής ρύπων και CO2 είναι και θέμα κόστους. Και παρά τις κατανοητές περί του αντιθέτου επιθυμίες μας, δεν μπορούμε να εγείρουμε έναντι της καταχρεωμένης Ελλαδίτσας τις ίδιες απαιτήσεις με αυτές κατοίκων εύρωστων οικονομικά κρατών. Πώς και από πού θα καταβληθεί το επιπλέον κόστος (νέες μονάδες, επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες για την βελτίωση των υπαρχόντων κοκ.);

Όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία

Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας 26 Μαΐου 2008 (ελληνική ώρα) το ρομποτικό σκάφος της NASA Phoenix Mars Lander ακούμπησε το έδαφος του αρκτικού κύκλου του κόκκινου γείτονά μας. Προηγήθηκε μια αλληλουχία επιτυχημένων χειρισμών, τους οποίους το σκάφος εξετέλεσε - αυτοδιαχειριζόμενο την μοίρα του! - χωρίς καθοδήγηση από το Κέντρο Ελέγχου. Είσοδος στην ατμόσφαιρα του Άρη με ταχύτητα περίπου 17,000 mil/hour, επιβράδυνση από την ατμόσφαιρα και σταδιακή αποβολή τμημάτων του περιβλήματος (για να μην μεταφερθεί το τερατώδες θερμικό φορτίο στο εσωτερικό του σκάφους), αποβολή της θερμικής ασπίδας, επιπλέον επιβράδυνση με αλεξίπτωτο, αποχωρισμός από το αλεξίπτωτο και ενεργοποίηση των κινητήρων jet ανάσχεσης (οι οποίοι αξιολογούν πληροφορίες του radar και μετρήσεις της κατεύθυνσης και έντασης του ανέμου για να απομακρύνουν το σκάφος από το αποβληθέν αλεξίπτωτο, ώστε να αποφευχθεί το "κουκούλωμα" του σκάφους από το αλεξίπτωτο επί εδάφους, πράγμα που θα ήταν μία πολύ δυσάρεστη έκπληξη!) προσγείωση, ανάπτυξη των ηλιακών συλλεκτών αφού κατακαθίσει η σκόνη, μετάπτωση σε χειμερία νάρκη μισής ώρας για να επιτευχθεί η φόρτιση, έναρξη λειτουργίας της κάμερας και λήψη των πρώτων εικόνων. Όλα αυτά με μία ατμόσφαιρα ιδιαίτερα αραιή και άρα πολύ λιγότερο ικανή για αεροπέδηση απ' ότι η γήινη.

Καθ' όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος, διαδοχικές ηλεκτρονικές καταγραφές που επιβεβαιώνουν την επιτυχία του κάθε επιμέρους βήματος πραγματοποιούνται από τον υπολογιστή του σκάφους και εκπέμπονται με μεσολάβηση των τεχνητών δορυφόρων του Άρη (Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής προελεύσεως) πίσω στο Deep Space Network και το αντίστοιχης λειτουργικότητας Ευρωπαϊκό δίκτυο, για να διοχετευθούν τελικά στο Κέντρο Ελέγχου της αποστολής. Εδώ η αλληλουχία των επιβεβαιώσεων έρχεται με καθυστέρηση 15 λεπτών περίπου, όσο χρειάζονται τα ραδιοκύματα να ταξιδέψουν από τον Άρη στη Γη. Εξαίρεση η πληροφόρηση κατά την φάση σιγής, όταν το σκάφος διανύει με μεγάλη ταχύτητα τα πρώτα στρώματα της ατμόσφαιρας του Άρη και δημιουργεί νέφος ιονισμένων σωματιδίων γύρω του: εδώ, ο,τιδήποτε καταγράφεται, αποθηκεύεται στο σκάφος και εκπέμπεται λίγο αργότερα. Στην λήψη της κάθε επιβεβαίωσης ένα ξέσπασμα ενθουσιασμού, ακολουθούμενο από δευτερόλεπτα ελπίδας και αγωνίας μέχρι την επόμενη επιβεβαίωση. Θα πάνε άραγε όλα καλά; Ή, πιο σωστά, πήγαν όλα καλά; (αφού η αλληλουχία των επιβεβαιώσεων έρχεται σε playback, με την επιβαλλόμενη από την ταχύτητα του φωτός καθυστέρηση - άτιμε Einstein...):

Τελικά όλα πήγαν καλά. Οι πρώτες φωτογραφίες cartes-postales από την παγωμένη αρκτική τούντρα του Άρη, χαραγμένη σε πολύγωνα από τις ακραίες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, κάνουν ήδη τον γύρο της Γης, χάρις στο internet:

Πάνω στην ράχη του σκάφους, η Αμερικανική σημαία και ένα DVD προωρισμένο για τους μελλοντικούς εξερευνητές του Άρη, με ένα μήνυμα, μερικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας εμπνευσμένες από τον Κόκκινο Πλανήτη και τα ονόματα 250,000 κατοίκων της Γης:

Και το επιστέγασμα: ο Αμερικανικός δορυφόρος Mars Reconnaissance Orbiter που (μετά από λεπτούς χειρισμούς στην τροχιά του) υπερίπταται του σημείου εισόδου του σκάφους Phoenix στην ατμόσφαιρα, εντοπίζει και αποτυπώνει το σκάφος στην φάση αεροπέδησης με το αλεξίπτωτο:

..............................................................................

Την ίδια ώρα, εδώ, ξημερώματα Δευτέρας, η Ελλάδα κοιμάται βαθειά. Ονειρεύεται και ελπίζει και αυτή. Σε τι; Σε μία νέα διάκριση, ίσως, στην επόμενη Eurovision. Και σε ένα καλό πλασάρισμα στο Euro, σε μια καλή επίδοση σε γήπεδα, στοίβους ή πισίνες έστω και με την βοήθεια του εισαγωγέος από την Λάρισα. Αν και, έτσι που μας έχουνε βάλει οι Φράγκοι στο μάτι με τα αναβολικά, θα μας μείνουν οι Καλομοίρες μόνον για να πανηγυρίζουμε...

Σημ.: Οι φωτογραφίες (πλην της τελευταίας, βεβαίως...) από την ιστοσελίδα της NASA.

Ad calendas graecas?

Ετοιμάζεται, λέει, νομοσχέδιο για την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους που είναι κλειστοί ή στεγασμένοι. Αλλά (οποία έκπληξις!), θα ισχύσει από την 1η Ιανουαρίου του 2010!

Πόσοι αναρωτιούνται αν τα μέχρι σήμερα ισχύοντα ίσχυσαν ποτέ; Αν εφαρμόσθηκαν στην πράξη ή αν οι υποχρεωμένοι στην εφαρμογή τους στρεψοδίκησαν; Αν πχ. οι ιδιοκτήτες εστιατορίων άλλαξαν ουσιωδώς την διαμόρφωση των χώρων τους ή απλώς "δημιούργησαν" θέσεις για μη καπνιστές δίπλα σε τουαλέττες; Αν έγιναν έλεγχοι σε νοσοκομεία για την εφαρμογή της αυτονόητης απαγόρευσης καπνίσματος και αν επιβλήθηκαν τα προβλεπόμενα πρόστιμα στους παραβάτες; Αν στα γραφεία εταιρειών του δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα απολαμβάνουν οι μη καπνιστές το στοιχειώδες δικαίωμα να αναπνέουν καθαρό αέρα την ώρα της εργασίας;

Η δυσπροσαρμοστική Ελλάδα διεκδικεί, ασφαλώς, παράταση στην μη εφαρμογή του αυτονόητου. Το είπε με τελείως φυσικό τρόπο και ιδιοκτήτης περιπτέρου, όταν τον πληροφόρησαν ότι πιθανώς να χρειαστεί στο μέλλον να ζητά ταυτότητα από τους υποψήφιους αγοραστές προϊόντων καπνού, για να διασφαλίζεται ότι αυτά δεν διατίθενται σε ανηλίκους: "- Στην Ελλάδα; Πολύ δύσκολο να γίνει αυτό!" Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Διεκδικούμε και εμείς, ως φαίνεται, το δικαίωμα στην μοναξιά της εξαίρεσης, στην "exception hellénique", κατά την λογική του γαλλικού "exeption française", αν όχι του ελληνικότατου "πλην Λακαιδεμονίων".

Βέβαια, πρέπει να βλέπει κανείς και την αισιόδοξη πλευρά: Αν ήθελαν να ενταφιάσουν παντελώς το θέμα, θα το παρέπεμπαν σε "επιτροπή μελέτης". Αφ' ης στιγμής περνάμε σε νομοπαρασκευή, θαρσείν χρη: Υπάρχει ελπίς (για μας τους μη καπνιστές). Τι σου κάνει Ευρωπαϊκή Ένωση...

Σημ.: Οι εικόνες είναι από διαφημιστική εκστρατεία της Cancer Patients Aid Association.