Προς ιθαγενείς λωτοφάγους

Θα φορολογήσει τον προκλητικό πλούτο που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα και δεν φορολογείται, λέει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μήπως εννοεί και (ή κυρίως) αυτόν που δημιουργήθηκε κατά την 20ετία σχεδόν συνεχούς διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα του, με διασπάθιση του Δημοσίου και Κοινοτικού χρήματος και καταβαράθρωση των δημοσίων οικονομικών μεγεθών; Τον πλούτο της ρεμούλας, των "κονέ" και της αρπαχτής; Πλούτο που γέννησε νέους τρόπους συμπεριφοράς και κατανάλωσης, τρόπους που διαχύθηκαν σε ευρύτερα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας (μεταξύ των μη εχόντων ή και πενομένων) και καλλιέργησαν νέα ήθη, οδηγώντας στον υπερδανεισμό και την υπερχρέωση; Τρόπους και ήθη ιδιώτευσης σημαντικά, που συμπυκνώθηκαν στην αφοπλιστικού κυνισμού φράση "θέλω να περνάω καλά", απόσταγμα της νοοτροπίας ατομικού ηδονισμού, ευζωΐας και άκρατου φιλοτομαρισμού;*

Αν ναι, δεν τον έβλεπε αυτό τον πλούτο όταν (συν-)κυβερνούσε με τους άλλους δερβίσηδες του κόμματός του;

Πόσο απελπισμένος ή αμνήμων μπορεί αλήθεια να είναι κανείς για να ελπίζει σε λύση των προβλημάτων από τους γενεσιουργούς αυτών (και εν πολλοίς άμεσα ωφελημένους);


* Όχι πως η πλήρως εκπασοκισμένη ΝΔ έκανε τίποτα για να τα αλλάξει αυτά...

Ουρανόθεν επέμφθη

Ευτυχώς, δεν μας έλειψε φέτος.

Για μια ακόμη φορά η βροχή μούσκεψε, πότισε, έπλυνε, δρόσισε και ομόρφυνε τη φύση.

Εν είδει σχολίου

Καθώς δέχομαι ιοβόλα βέλη για την ανάρτηση της 16/03/2009, (μάλιστα ως πλούσιος, ο οποίος υποτίθεται ότι αισθάνομαι ανασφαλής και πικραμένος από τις επιθέσεις των "επαναστατών" αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης εναντίον ημών των ευπόρων!), υπενθυμίζω ταπεινά ότι...

Τους πλουσίους πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς

Αυτά τα ολίγα.

Μεταβατική αμφιθυμία

Ενώ κάποιοι ακόμη διστάζουν...

...κάποιοι άλλοι επείγονται!

Ο θάνατος του υπαλληλάκου

Ειπώθηκε και ξαναειπώθηκε σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία ότι η δύστυχη υπάλληλος του "Γερμανού" που έχασε τη ζωή της σε ανταλλαγή πυροβολισμών ήταν... "της γενιάς των 700€".

Προφανώς υπονοείται ότι θα ήταν λιγότερο αξιολύπητη, ο θάνατός της λιγότερο άδικος και η μοίρα της λιγότερο τραγική αν όσο ζούσε αμοιβόταν με, ας πούμε, 1200€...

Μια τέτοια συσχέτιση θα είχε νόημα; Ναι, αν η χαμηλή αμοιβή και εν γένει το είδος της συγκεκριμένης χαμηλά αμοιβόμενης εργασίας αύξανε δραματικά τον κίνδυνο να σκοτωθεί κανείς υπό τις συνθήκες που συνέβη το γεγονός (οπότε και θα λεγόταν δικαίως το "όπου φτωχός και η μοίρα του"). Αλλά είναι προφανές ότι υπό τις συνθήκες του συγκεκριμένου συμβάντος θα μπορούσε να χάσει τη ζωή του οποιοσδήποτε, από ένα χαμηλόμισθο υπάλληλο μέχρι τον διευθυντή του καταστήματος ή ακόμη και έναν ευκατάστατο πελάτη που θα βρισκόταν τυχαία εκείνη τη μέρα στο κατάστημα. Άρα; Ατυχέστατος ο συσχετισμός.

Μόνον ατυχής; Δεν νομίζω. Είναι μάλλον ο άκρατος νεοελληνικός κομπλεξισμός απέναντι στο χρήμα, εκπεφρασμένος σε όλο του το μεγαλείο! Υποβόσκει εδώ η ιδέα ότι ένας καλά αμοιβόμενος υπάλληλος και γενικότερα ένας ευκατάστατος πολίτης δεν χάθηκε και ο κόσμος αν σκοτωθεί. Ή μήπως, κιόλας, τόσο το καλύτερο;