Υψηλή στοχοθεσία

"Βασικός μου στόχος σ' αυτή τη δύσκολη περίοδο να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα". Τάδε έφη Γ. Παπανδρέου (ομιλία στο Βελλίδειο Συνεδρειακό Κέντρο).

Από την... ορθοπεταλιά του 2009 και το υπεσχημένο φως στην άκρη του τούνελ για το 2011, φθάσαμε λοιπόν (μετά από διετή απραξία, πλην περικοπών και εκτάκτων εισφορών) να στοχεύουμε στον ένα εργαζόμενο που θα τρέφει τέσσερις. Καλά πάμε...

Ή για τ' αλώνια ή για τα σαλόνια

Ε, πρέπει και να το 'χεις το ρημάδι! Κοιτάξτε αντίθεση, με φόντο τον πίνακα του Ρούμπενς: Ο ένας, με αέρα αριστοκράτη, κοσμοπολίτη, συγκρατημένο ενθουσιασμό, ευγενική μορφή, είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κανείς να δει: ένας αστός δίπλα σε ένα μεγάλης αξίας ζωγραφικό πίνακα. Έχει σταθεί, αυτός, κοντά σε τέτοια διάσημα έργα πάμπολλες φορές σε μουσεία ανά τον κόσμο.

Ο άλλος, όμως, αχ ο άλλος! Αμήχανα έτσι που στέκεται, χωρίς το ραφινάρισμα των "τρόπων της καλής κοινωνίας" στην εκδήλωση του ενθουσιασμού του, θυμίζει αγρότη που φωτογραφίζεται δίπλα στη μεγαλύτερη κολοκύθα του κάμπου, καμαρώνοντας που βγήκε απ' το δικό του μποστάνι! Τεζάρει και το σακάκι... Άστα να πάνε!

Πάντως εμένα ο δεύτερος μου γεννά αισθήματα συμπάθειας. Ειλικρινά, πόσοι από εμάς δεν έχουμε αναγκαστικά βρεθεί σε συνθήκες που δεν μας ταιριάζουν, που μας κάνουνε να αισθανόμαστε έξω από τα νερά μας; Ου παντός πλειν ες Κόρινθον...

Κωλοτούμπα

Κοίτα να δεις λοιπόν φίλε μου! Φαίνεται πως οι κενές περιεχομένου ρητορείες περί ανάγκης "πολιτικής διαπραγμάτευσης" δεν έτυχαν ιδιαιτέρας αποδοχής εις τας Ευρώπας! Τουναντίον μάλιστα: ούτε το πανηγυράκι της ΔΕΘ δεν τους άφησαν να στήσουν - όπως κάθε χρόνο - με την ησυχία τους!

Ώστε οι... υπαλληλίσκοι τελικώς επιβάλλουν με συνοπτικές διαδικασίες την θέλησή τους; Τι σκληρότης Θεέ μου!

Η χάρη Της και η χάρη του

Στην Σκιάθο, κοντά στον πρωθυπουργό, βρέθηκε εκτάκτως ο Διονύσης Μποτώνης, σε διατεταγμένη υπηρεσία: να επιχειρήσει διά του ρεπορτάζ του την σύνδεση του θρησκευτικού νοήματος της εορτής του 15Αύγουστου και των κρίσιμων στιγμών που ζει το έθνος. Και να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός Πρωθυπουργού - Σωτήρα. Αποδύθηκε σε απίθανες νοηματικές ακροβασίες - με στόχο να εντυπωθεί στο τηλεοπτικό κοινό (η επανάληψις γαρ μήτηρ της μαθήσεως...) ότι οι θυσίες δεν γίνονται χωρίς ελπίδα. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο... Κόπιασε αραδιάζοντας ένα σωρό βερμπαλιστικές αρλούμπες: η όλη "δημοσιογραφική" κάλυψη θύμιζε έντονα τις ηθικοπλαστικές ανοησίες που λέγονται στις παρελάσεις. Έπρεπε, ασφαλώς, να τύχει αξιοποιήσεως και η μέρα: καμία ευκαιρία δεν αφήνεται ανεκμετάλλευτη.

Υπάλληλος είναι βέβαια ο άνθρωπος, αλλά δεν μπορώ να μην το πω: εμετικό...

Translation needed

Η εικόνα σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας (με πρωτοστατούντες βέβαια τους Παπανδρέου και Σαμαρά, αλλά μη υστερούντες σε ύφος και παραινέσεις και τους υπολοίπους) να παραδίδει μαθήματα πολιτικής και οικονομίας στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, σας προκαλεί:

(1) κύματα γέλιου;
(2) θυμηδία;
(3) περισυλλογή;
(4) παγίδευση σε κυκεώνα θλιβερών σκέψεων;
(4) κατάθλιψη;

Τι θα σκεφτόταν άραγε ένας Ευρωπαίος ή Αμερικανός πολίτης, αν άκουγε τις δηλώσεις αυτές (που ευτυχώς δεν θα ακούσει, αφού προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση); Τι θα έλεγε για ένα έθνος που πανηγυρίζει κάθε φορά που η πολιτική του ηγεσία γυρίζει από την Ευρώπη με μία ακόμη δανειακή δόση, ενώ - δοθείσης της ευκαιρίας - παραδίδει μαθήματα οικονομίας και πολιτικής σε αυτούς συνεχίζουν να του χορηγούν τεχνητή αναπνοή; Πώς να λέγεται άραγε στα γαλλικά, τα αγγλικά ή τα γερμανικά το "άντε κοιτάξτε τα χάλια σας ρε ψωριάρηδες";