Κόψε κάτι Μεγάλε...

Άλλη μια ατυχέστατη αποστροφή του λογυδρίου Παπανδρέου: Εγώ, είπε, δεν θα υπολογίσω το πολιτικό κόστος!

Την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος ο Παπανδρέου θέλει να παρουσιάσει τον πειθαναγκασμό του σε λήψη μέτρων με αντάλλαγμα τον εξωτερικό δανεισμό ως ελεύθερη επιλογή πολιτικού ανδρός, επιλογή κατά την οποία αδιαφόρησε για το πολιτικό κόστος. Μάλιστα! Δηλαδή, αν το υπολόγιζε και δεν έπαιρνε μέτρα, τι θα έκανε χωρίς τα δανεικά; Στάση πληρωμών;

Εκεί όμως που είχε την διακριτική ευχέρεια να μην υπολογίσει το κόστος, εκεί το υπολόγισε και με το παραπάνω: Αντί να διώξει τους άεργους - αργόμισθους από τον Δημόσιο Τομέα, επέλεξε να τους κρατήσει όλους, απαραίτητους και μη, και να τους αφήσει σιγά - σιγά να ψοφολογήσουν, μειώνοντας σταδιακά όλων αδιακρίτως τις αποδοχές...


(Τώρα, θα μου πείτε, και σε ποιο μηχανισμό του ελληνικού κράτους να εμπιστευτείς την διάκριση ποιοτήτων και προσφοράς, ώστε να απολυθούν οι μη προσφέροντες; Αλλά αυτό είναι άλλη μια σκοτεινή πτυχή της ζοφερής ελληνικής πραγματικότητας...)

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά

Σε ένα λογύδριο υπό μορφήν διαγγέλματος (όπου το περίλυπο ύφος δεν έκρυβε την αμηχανία ενός ολόκληρου πολιτικού κόσμου μπροστά στο... τράβηγμα του αυτιού, τον εξευτελισμό και την επιβολή ασφυκτικών πλαισίων πολιτικής από τους ποικιλόνυμους εξωχώριους παράγοντες) ο Παπανδρέου μίλησε για την κατεπείγουσα ανάγκη ενός "νέου πατριωτισμού".

Γιατί δηλαδή, ο "παλιός" δεν θα τους έκανε, στην ανάγκη; Αλλά, βέβαια, τον "παλιό πατριωτισμό" τον ξεθεμελίωσαν από την ελληνική κοινωνία με συστηματικές προσπάθειες 30 χρόνων και την θέση του πήρε η καλοπέραση, η ηδονοθηρία, ο ωχαδερφισμός και η ιδιώτευση. Άμε να βρεις τώρα πατριωτισμό (παλιό ή καινούργιο) στο και πέντε...

(Βέβαια, ο πατριωτισμός είναι θέμα παιδείας, όπως και τόσα άλλα. Οπότε, με εκπαιδευτικούς 4 φορές περισσότερους απ' όσους μας χρειάζονται, και μάλιστα βλαστήματα αυτής ακριβώς της... πολλαπλώς εποικοδομητικής 30ετίας, εγώ κοιμάμαι ήσυχος για την επιτυχία του εγχειρήματος μεταλαμπάδευσης πατριωτισμού στα ελληνόπουλα. Είμαστε αναμφίβολα σε καλό δρόμο...)

Και ολίγη Rap...

Alors on dance: Μουσική που ξεσηκώνει!

Qui dit amour, dit des gosses, quit dit toujours dit divorse...

Et là tu t'dis que c'est finit
car pire qua ça ce serait la mort
et quand tu crois que tu t'en sorts
quand y en a plus, et ben y en a encore...

Σκληροί δηλητηριώδεις στοίχοι και δυνατός ρυθμός. Τέτοια rap αρέσει και σε άλλους εκτός από τους δεδομένους φανατικούς της...

...για ντεκόρ

Μιας και οι υπεύθυνοι προπαγάνδας του ΠΑΣΟΚ λατρεύουν τη δύναμη της εικόνας, ιδού πρόταση για ντεκόρ στον Ηγέτη, όταν θα ανακοινώνει αύριο τον καθολικό και χωρίς διακρίσεις αποκεφαλισμό εισοδημάτων σε δημόσιο ή/και ιδιωτικό τομέα.

Ας αφήσουν πια τα παράλια, το κύμα και τις βαρκούλες. Είναι άπαντα σκηνοθετικώς κατώτερα των περιστάσεων. Τέτοιες δραματικές ανακοινώσεις και τα απαραίτητα κρεμασμένα μούτρα θέλουν και το κατάλληλο φυσικό ντεκόρ: το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου!

Ουαί τοις ηττημένοις...

Είναι δυνατόν αυτή την πολύπλευρη κρίση που κινδυνεύει να αφανίσει την Ελλάδα να την διαχειρίζονται - και να εμφανίζονται ως υποψήφιοι σωτήρες - αυτοί που την δημιούργησαν, που έβαλαν τα θεμέλιά της από 30ετίας και την άφησαν να ανδρωθεί και να μας καταπιεί;

Και είναι δυνατόν τους παραπάνω εγκληματίες να αντιπολιτεύεται - ως εναλλακτική λύση - ένα κόμμα το οποίο τις ελάχιστες ευκαιρίες που είχε να ασκήσει εξουσία τις χαράμισε μιμούμενο το πρότυπο που οι άλλοι (οι πρώτοι διδάξαντες) δημιούργησαν; Και δεν είχε το θάρρος να πει στον αφιονισμένο από την καλοπέραση με δανεικά λαό ότι το τέλος έρχεται; Και σήμανε καθ' υπόδειξιν (των πιστωτών) τη σειρήνα του κινδύνου στο... και πέντε;

Και είναι δυνατόν την παραπάνω ανεκδιήγητη μείζονα αντιπολίτευση να συμπληρώνει ένα κόμμα - μούμια του Σταλινισμού, που δόγμα του έχει την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας, την διάλυση του οικονομικού ιστού, όπως αυτός λειτουργεί παντού στον κόσμο, και την εγκαθίδρυση "δικτατορίας του προλεταριάτου"; Και να συμπληρώνεται, ως εναλλακτική αριστερή πρόταση, από ένα κόμμα που συνδαύλισε τόσα χρόνια τον λαϊκισμό και τις απαιτήσεις τύπου "όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά"; Που, σε ένα δημόσιο τομέα υπερδιογκωμένο και αντιπαραγωγικό, πηγή του προβλήματος, ανακαλύπτει συνεχώς "ελλείψεις προσωπικού" και ωρύεται απαιτώντας νέους διορισμούς;

Και τέλος, ως εναλλακτική δεξιά (και τάχα πατριωτική) πρόταση να στέκεται στο πολιτικό σκηνικό κόμμα που αρέσκεται στο να εντυπωσιάζει με εξυπναδίστικες αποστροφές χωρίς βάθος; Και από το οποίο ως λύση για την οικονομική κρίση προτεινόταν, μέχρι πρόσφατα, "να ριχτεί (σημ.: προφανώς ατιμωρητεί, αμνηστευμένο) το μαύρο χρήμα στην κατανάλωση για να ενισχυθεί η οικονομία" (σημ.: προφανώς η οικονομία της κατανάλωσης, κατανάλωσης προϊόντων που παράγονται αλλού...);

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου (τουλάχιστον όπως εκπροσωπείται από τα υπάρχοντα κόμματα) είναι κατώτερο των περιστάσεων και παντελώς ανίκανο να χειριστεί με τρόπο παραγωγικό την θύελλα που μας χτύπησε. Με τέτοιους ηγέτες και τέτοια κόμματα είμαστε καταδικασμένοι σε αργό θάνατο: και τις θυσίες θα υποστούμε (με τρόπο εξουθενωτικά εξισωτικό) και την κατιούσα θα συνεχίσουμε.

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΙΑ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ που ενδεχομένως να απορροφήσει και όσα άξια στελέχη λιμνάζουν περιθωριοποιημένα στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Αλλιώς θα αφανιστούμε οριστικώς από προσώπου γης...

Υ.Γ. Είναι να μην θυμηθείς, υπό τις παρούσες συνθήκες, τον Καβάφη;

"Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.

Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε."